صفت ، وقف بر روى مبدل منه و ابتدا به بدل ، وقف روى مؤكّد و ابتدا به مؤكّد ، وقف به عامل حال يا صاحب آن ، و ابتدا به حال ، وقف روى مميز « به فتح ياء » و شروع به تمييز ، و وقف روى مستثنى منه و ابتدا به مستثنى ، و روى اسم موصول و ابتدا به صله آن ، و روى فعل و شروع به مصدر آن ، و روى فعل امر و ابتدا به جواب آن و از اين قبيل وقفها كه جمله روى آنها كامل نشده و معنايى از آن به دست نمىآيد و در اين گونه موارد وقف كردن و ابتدا به مابعد جايز نبوده « و قبيح » است . نوع دوّم : وقفى كه به فاسد كردن معنى و تغيير دادن حكم شرعى منجر مىشود مثل وقف در كلمه « و لابويه » در آيه 11 سوره نساء / 4 ، و آيه اين است : « يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ فَإِنْ كُنَّ نِساءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثا ما تَرَكَ وَ إِنْ كانَتْ واحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ وَ لِأَبَوَيْهِ لِكُلِّ واحِدٍ مِنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ إِنْ كانَ لَهُ وَلَدٌ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلَدٌ وَ وَرِثَهُ أَبَواهُ فَلِأُمِّهِ الثُّلُثُ فَإِنْ كانَ لَهُ إِخْوَةٌ فَلِأُمِّهِ السُّدُسُ مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصِي بِها أَوْ دَيْنٍ . . . » زيرا وقف در لفظ ( لابويه ) يكى از دو معنى را خواهد داد . اول : در نصف ما ترك ، دختر ميت و پدر و مادر ميت شريك